มานานกว่า 110 ปี ธนาคารกลางสหรัฐ (เฟด) ดำเนินงานในระยะห่างจากทำเนียบขาวและสภาคองเกรสโดยเจตนาแล้ว

เป็นหน่วยงานของรัฐบาลกลางเพียงแห่งเดียวที่ไม่รายงานต่อรัฐบาลสาขาใดๆ ในลักษณะที่หน่วยงานส่วนใหญ่ทำ และสามารถดำเนินการนโยบายได้โดยไม่ต้องรอการอนุมัติทางการเมือง

นโยบายเหล่านี้รวมถึงการตัดสินใจเกี่ยวกับอัตราดอกเบี้ย การปรับปริมาณเงิน การให้กู้ยืมฉุกเฉินแก่ธนาคาร ข้อกำหนดการสำรองทุนสำหรับธนาคาร และการพิจารณาว่าสถาบันการเงินใดต้องการการกำกับดูแลที่สูงขึ้น

เฟดสามารถดำเนินการได้อย่างอิสระในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจที่สำคัญเหล่านี้และอื่น ๆ

แต่ทำไมรัฐบาลสหรัฐถึงเปิดใช้งานสิ่งนี้และทำไมเศรษฐกิจที่สำคัญเกือบทุกแห่งได้ใช้รูปแบบที่คล้ายกันสำหรับธนาคารกลางของตน?

‍

รากฐานของความเป็นอิสระของเฟด: ความตื่นตระหนกในปี 1907

เฟดก่อตั้งขึ้นในปี 1913 หลังจากความตื่นตระหนกในปี 1907 ซึ่งเป็นวิกฤตทางการเงินที่สำคัญธนาคารรายใหญ่ล่มสลาย ตลาดหุ้นลดลงเกือบ 50% และตลาดเครดิตหยุดชะงักทั่วประเทศ

ในเวลานั้น สหรัฐอเมริกาไม่มีอำนาจส่วนกลางในการฉีดสภาพคล่องเข้าสู่ระบบธนาคารในช่วงเหตุฉุกเฉินหรือเพื่อป้องกันความล้มเหลวของธนาคารแบบแคสเคดไม่ให้เศรษฐกิจทั้งหมดล้มลง

เจพี มอร์แกนจัดระเบียบการช่วยเหลือโดยส่วนตัวโดยใช้โชคชะตาของเขาเอง โดยเน้นว่าระบบการเงินของสหรัฐฯมีความเปราะบางเพียงใด

การอภิปรายที่ตามมาเผยให้เห็นว่าในขณะที่สหรัฐฯ ต้องการธนาคารกลางอย่างชัดเจน แต่นักการเมืองก็ถูกมองว่ามีตำแหน่งที่ไม่ดีที่จะดำเนินการ

ความพยายามก่อนหน้านี้ในธนาคารกลางล้มเหลวบางส่วนเนื่องจากการแทรกแซงทางการเมืองประธานาธิบดีและสภาคองเกรสได้ใช้นโยบายการเงินเพื่อตอบสนองเป้าหมายทางการเมืองระยะสั้นมากกว่าความมั่นคงทางเศรษ

ดังนั้นจึงตัดสินใจว่าจะมีการสร้างหน่วยงานแบบสแตนด์อโลนที่รับผิดชอบในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจที่สำคัญทั้งหมดโดยพื้นฐานแล้ว เฟดถูกสร้างขึ้นเพราะนักการเมืองที่เผชิญกับการเลือกตั้งและความกดดันจากสาธารณชน ไม่สามารถพึ่งพาในการตัดสินใจที่ไม่เป็นที่นิยมเมื่อจำเป็นสำหรับเศรษฐกิจระยะยาว

‍

ความเป็นอิสระของเฟดทำงานอย่างไร

แม้ว่าเฟดจะได้รับการออกแบบให้เป็นหน่วยงานอิสระแยกจากอิทธิพลทางการเมือง แต่ก็ยังมี การรับผิดชอบ ต่อรัฐบาลสหรัฐ (และด้วยเหตุนี้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งของสหรัฐฯ)

ประธานาธิบดีมีหน้าที่แต่งตั้งประธานเฟดและผู้ว่าการเจ็ดคนของคณะกรรมการธนาคารกลางรัฐบาลกลางภายใต้การยืนยันจากวุฒิสภา

ผู้ว่าราชการแต่ละคนดำรงตำแหน่ง 14 ปี และประธานดำรงตำแหน่งเป็นวาระสี่ปีเงื่อนไขของผู้ว่าการเป็นระยะ ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้การบริหารเพียงคนเดียวสามารถเปลี่ยนคณะกรรมการทั้งหมดได้ในชั่วข้ามคืน

นอกเหนือจากคณะกรรมการ “หลัก” นี้ยังมีธนาคารกลางรัฐบาลกลางภูมิภาคสิบสองแห่งที่ดำเนินงานทั่วประเทศประธานาธิบดีของพวกเขาได้รับการแต่งตั้งโดยคณะกรรมการเอกชนและได้รับการอนุมัติโดยผู้ว่าการเจ็ดคนของเฟดประธานาธิบดีห้าคนเหล่านี้ลงคะแนนในอัตราดอกเบี้ยในเวลาใดก็ได้ควบคู่ไปกับผู้ว่าการเจ็ดคน

สิ่งนี้สร้างโครงสร้างกระจายอำนาจซึ่งไม่มีบุคคลเดียวหรือพรรคการเมืองสามารถกำหนดนโยบายการเงินได้การเปลี่ยนแปลงทิศทางของเฟดต้องมีฉันทามติในการแต่งตั้งหลายคนจากฝ่ายบริหารที่แตกต่างกัน

‍

กรณีเพื่อความเป็นอิสระของเฟด: นิกสัน เบิร์นส์ และอาการเมาค้างอัตราเงินเฟ้อ

ข้อโต้แย้งที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับการรักษาเฟดเป็นอิสระมาจากช่วงเวลาของนิกสันในตำแหน่งประธานาธิบดีในปี 1970

นิกสันกดดันประธานเฟดอาร์เธอร์ เบิร์นส์ ให้รักษาอัตราดอกเบี้ยต่ำก่อนการเลือกตั้งปี 1972เบิร์นส์ยอมรับ และนิกสันชนะในดินถล่มในช่วงทศวรรษข้างหน้า การว่างงานและอัตราเงินเฟ้อเพิ่มขึ้นพร้อมกัน (ปัจจุบันมักเรียกว่า “stagflation”)

ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 อัตราเงินเฟ้อเกินร้อยละ 13 นิกสันหมดตำแหน่ง และถึงเวลาที่จะแต่งตั้งประธานเฟดคนใหม่

ประธานเฟดคนใหม่คนนั้นคือพอล วอล์คเกอร์และแม้จะมีแรงกดดันจากสาธารณะและทางการเมืองให้ลดอัตราดอกเบี้ยและลดการว่างงาน แต่เขากำหนดอัตราดอกเบี้ยขึ้นไปมากกว่า 19 เปอร์เซ็นต์เพื่อพยายามทำลายอัตราเงินเฟ้อ

การตัดสินใจดังกล่าวทำให้เกิดภาวะถดถอยอย่างรุนแรง โดยการว่างงานสูงถึงเกือบ 11 เปอร์เซ็นต์

แต่ในช่วงกลางทศวรรษ 1980 อัตราเงินเฟ้อกลับลดลงเป็นตัวเลขเดี่ยวต่ำ

วอล์คเกอร์ยืนหยัดที่นักการเมืองที่ไม่เป็นอิสระจะถอยหลังเมื่อเผชิญกับจำนวนการสำรวจที่ลดลง

ปัจจุบัน “ยุควอล์คเกอร์” ได้รับการสอนเป็นมาสเตอร์คลาสว่าทำไมธนาคารกลางถึงต้องการความเป็นอิสระยาที่เจ็บปวดได้ผลเพราะเฟดสามารถทนต่อปฏิกิริยาทางการเมืองซึ่งจะทำลายสถาบันที่มีอิสระน้อยกว่า

‍

ธนาคารกลางอื่น ๆ เป็นอิสระหรือไม่

เกือบทุกเศรษฐกิจที่พัฒนาแล้วมีธนาคารกลางอิสระธนาคารกลางยุโรป ธนาคารแห่งญี่ปุ่น ธนาคารแห่งอังกฤษ ธนาคารแห่งแคนาดา และธนาคารสำรองแห่งออสเตรเลียล้วนดำเนินงานด้วยความเป็นอิสระที่คล้ายคลึงกันจากรัฐบาลของพวกเขาเช่นเดียวกับเฟด

อย่างไรก็ตามมีตัวอย่างของประเทศที่พัฒนาแล้วที่ได้ย้ายไปจากธนาคารกลางอิสระ

ในตุรกี ประธานาธิบดีบังคับให้ธนาคารกลางรักษาอัตราดอกเบี้ยต่ำแม้ว่าอัตราเงินเฟ้อพุ่งสูงขึ้นเกิน 85 เปอร์เซ็นต์การตัดสินใจนี้ทำหน้าที่เป้าหมายทางการเมืองระยะสั้นในขณะที่ทำลายกำลังซื้อของคนในชีวิตประจำวัน

วิกฤตเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นซ้ำของอาร์เจนตินาได้รุนแรงขึ้นโดยนโยบายการเงินที่อยู่ภายใต้ความต้องการทางการเมืองเงินเฟ้อสูงของเวเนซุเอลาเร่งตัวขึ้นหลังจากรัฐบาลยืนยันการควบคุมธนาคารกลางมากขึ้น

รูปแบบนี้มีแนวโน้มที่จะแสดงให้เห็นว่ายิ่งรัฐบาลควบคุมนโยบายการเงินมากเท่าไหร่เศรษฐกิจก็ยิ่งเอนตัวไปสู่ความไม่เสถียรและเงินเฟ้อที่สูงขึ้นเท่านั้น

ธนาคารกลางอิสระอาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่ในอดีตพวกเขามีประสิทธิภาพเหนือกว่าทางเลือก

‍

ทำไมตลาดถึงสนใจความเป็นอิสระของเฟด

โดยทั่วไปตลาดชอบการคาดเดาได้ และธนาคารกลางอิสระจะตัดสินใจที่คาดเดาได้มากขึ้น

เจ้าหน้าที่เฟดมักจะสรุปว่าพวกเขาวางแผนที่จะปรับนโยบายอย่างไรและจุดข้อมูลที่พวกเขาต้องการคืออะไร

ปัจจุบัน ดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI) ดัชนีค่าใช้จ่ายการบริโภคส่วนบุคคล (PCE) รายงานงานรายเดือนของสำนักสถิติแรงงาน (BLS) และการเผยแพร่ GDP รายไตรมาสทำให้เกิดความคาดหวังเกี่ยวกับเส้นทางของอัตราดอกเบี้ยในอนาคต

ความโปร่งใสและความสามารถในการคาดการณ์นี้ช่วยให้ธุรกิจกำหนดแผนการลงทุน ธนาคารกำหนดอัตราเงินกู้ และคนในชีวิตประจำวันในการวางแผนการตัดสินใจทางการเงินที่สำคัญ

เมื่ออิทธิพลทางการเมืองแทรกซึมเข้าสู่การตัดสินใจเหล่านี้มันจะทำให้เกิดความไม่แน่นอนแทนที่จะทำตามรูปแบบที่คาดเดาได้ตามข้อมูลที่เผยแพร่ต่อสาธารณะ อัตราดอกเบี้ยสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามข้อพิจารณาด้านการเลือกตั้งหรือความชอบทางการเมือง ซึ่งทำให้การวางแผนระยะยาวยากขึ้น

ตลาดตอบสนองต่อความไม่แน่นอนนี้ผ่านความผันผวนของราคาหุ้น ผลตอบแทนพันธบัตรที่อาจเพิ่มขึ้น และค่าสกุลเงินที่ผันผวน

‍

ตรรกะที่ยั่งยืน

ความเป็นอิสระของธนาคารกลางรัฐบาลกลางคือการตระหนักว่าเงินที่มั่นคงและการเติบโตอย่างยั่งยืนต้องการสถาบันที่สามารถตัดสินใจที่ไม่เป็นที่นิยมเมื่อพื้นฐานทางเศรษฐกิจต้องการ

การเลือกตั้งจะสร้างแรงกดดันให้เกิดเงื่อนไขทางการเงินที่ง่ายขึ้นเสมออัตราเงินเฟ้อจะล่อใจผู้กำหนดนโยบายให้ชะลอการปรับเปลี่ยนที่เจ็บปวดเสมอและปฏิทินทางการเมืองจะไม่สอดคล้องกับวัฏจักรเศรษฐกิจอย่างสมบูรณ์แบบ

ความเป็นอิสระของเฟดมีอยู่เพื่อนำไปสู่ความตึงเครียดนิรันดร์เหล่านี้ ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ดีกว่าการควบคุมทางการเมืองที่จัดการตลอดประวัติศาสตร์

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหลักการนี้ซึ่งหลอกลวงในความตื่นตระหนกทางการเงินและผ่านวิกฤตติดต่อกันยังคงเป็นศูนย์กลางในการทำงานของเศรษฐกิจสมัยใหม่และเป็นเหตุผลว่าทำไมการอภิปรายเกี่ยวกับความเป็นอิสระของธนาคารกลางเมื่อใดก็ตามที่เกิดขึ้นให้สัมผัสกับสิ่งที่พื้นฐานเกี่ยวกับวิธีที่ประชาธิปไตยสามารถรักษาความเจริญรุ่งเรืองในระยะยาวได้อย่างไร

The ASX 200 closed out the 2025 financial year on a high, reaching a new intra-month peak of 8,592 in June and within touching distance of the all-time record. The index delivered a 1.4% total return for the month, rounding off a strong final quarter with a 9.5% return and locking in a full-year gain of 13.8% — its best performance since 2021.This strong finish all came down to the postponement of the Liberation Day tariffs. From the April 7 lows through to the end of the financial year, the ASX followed the rest of the world. Mid-cap stocks were the standout performers, beating both large and small caps as investors sought growth opportunities away from the extremes of the market. Among the sectors, Industrials outperformed Resources, benefiting from more stable earnings and supportive macroeconomic trends tied to infrastructure and logistics.But the clear winner was Financials, which contributed an incredible 921 basis points to the overall index return. CBA was clearly the leader here, dominating everything with 457 basis points on its own. Westpac, NAB, and others also played a role, but nothing even remotely close to CBA. The Industrials and Consumer Discretionary sectors made meaningful contributions, adding 176 and 153 basis points, respectively. While Materials, Healthcare, and Energy all lagged, each detracting around 45 to 49 basis points. Looking at the final quarter of the financial year, Financials were by far the biggest player again, adding 524 basis points — more than half the quarter’s total return of 9.5%. Apart from a slight drag from the Materials sector, all other parts of the market made positive contributions. Real Estate, Technology, and Consumer Discretionary followed behind as key drivers. Once again, CBA was the largest individual contributor, adding 243 basis points in the quarter, while NAB, WBC, and Macquarie Group added a combined 384 basis points. On the other side of the ledger, key underperformers included BHP, CSL, Rio Tinto, Treasury Wine Estates, and IDP Education, which all weighed on quarterly performance.One of the most defining features of the 2025 financial year was the dominance of price momentum as a market driver — something we as traders must be aware of. Momentum strategies far outpaced more traditional, fundamental-based approaches such as Growth, Value, and Quality. The most effective signal was a nine-month momentum measure (less the most recent month), which delivered a 31.2% long-short return. The more commonly used 12-month price momentum factor was also highly effective, returning 23.6%. By contrast, short-term reversals buying last month’s losers and selling last month’s winners was the worst-performing approach, with a negative 16.4% return. Compared to the rest of the world, the Australian market was one of the strongest trades for momentum globally, well ahead of both the US and Europe, despite its relatively slow overall performance.Note: these strategies are prone to reversal, and in the early days of the new financial year, there has been a notable shift away from momentum-based trading to other areas. Now is probably too early to say whether this marks a sustained change, but it cannot be ignored, and caution is always advised.The second big story of FY26 will be CBA. CBA’s growing influence was a key story of FY25. Its weight in the index rose by an average of 2.1 percentage points across the year, reaching an average of 11.5% by June. That helped push the spread between the Financials and Resources sectors to 15.8 percentage points — the widest gap since 2018. Despite the strong cash returns, market valuations are eye-watering; at one point during June, CBA became the world’s most expensive bank on price metrics. The forward price-to-earnings multiple now sits at 18.9 times. This is well above the long-term average of 14.7 and higher than the 10-year benchmark of 16.1. Meanwhile, the dividend yield has slipped to 3.4%, down from the historical average of 4.4%. Earnings momentum remains soft, with FY25 growth estimates still tracking at 1.4%, and FY26 forecast at a moderate 5.4%. This suggests that recent gains have come more from expanding valuation multiples than from actual earnings upgrades, making the August reporting date a catalyst day for it and, by its size, the market as a whole.On the macro front, attention now turns to the Reserve Bank of Australia. The central bank cut the cash rate by 25 basis points to 3.6% at its July meeting. Recent commentary from the RBA has taken on a more dovish tone, with benign inflation data and ongoing global uncertainty expected to outweigh the strength of the labour market. The RBA appears to be steering toward a neutral policy stance, and markets will be watching for further signals on how that shift will be managed. Recent economic data has been mixed. May retail sales were weaker than expected, while broader household spending indicators held up slightly better. Building approvals saw a smaller-than-hoped-for bounce, employment remains strong, but productivity is low. Inflation is now at a 3-year low and falling; all this points to underlying support from the RBA’s easing bias both now and into the first half of FY26.As we move into FY26, the key questions are:

1. Can fundamentals wrestle back control over momentum?
2. Will earnings growth catch up to price to justify valuations?
3. How will policy decisions from the RBA and other central banks shape investor sentiment in an ever-volatile world?

While the early signs suggest a possible rotation, the jury is still out on whether this marks a new phase for the Australian market or just a brief pause in the rally that defined FY25.

1. Inflation Uncertainty

While recent data has shown core inflation moderating, core PCE is on track to average below target at just 1.6% annualised over the past three months.Federal Reserve Chair Jerome Powell made clear that concerns about future inflation, especially from tariffs, remain top of mind.“If you just look backwards at the data, that’s what you would say… but we have to be forward-looking,” Powell said. “We expect a meaningful amount of inflation to arrive in the coming months, and we have to take that into account.”While the economy remains strong enough to buy time, policymakers are closely monitoring how tariff-related costs evolve before shifting policy. Powell also stated that without these forward-looking risks, rates would likely already be closer to the neutral rate, which is a full 100 basis points from current levels.

2. The Unemployment Rate anchor

Powell repeatedly cited the 4.2% unemployment rate during the press conference, mentioning it six times as the primary reason for keeping rates in restrictive territory. At this level, employment is ahead of the neutral rate.“The U.S. economy is in solid shape… job creation is at a healthy level,” Powell added that real wages are rising and participation remains relatively strong. He did, however, acknowledge that uncertainty around tariffs remains a constraint on future employment intentions.If not for a decline in labour force participation in May, the unemployment rate would already be closer to 4.6%. Couple this with the continuing jobless claims ticking up and hiring rates subdued, risks are building around labour market softening.

3. Autumn Meetings are Live

While avoiding firm forward guidance, Powell hinted at a timeline:“It could come quickly. It could not come quickly… We feel like the right thing to do is to be where we are… and just learn more.”This suggests the Fed will remain on hold through the July meeting, using the summer to assess incoming data, particularly whether tariffs meaningfully push inflation higher. If those effects prove limited and unemployment begins to rise, the stage could be set for a rate cut in September.